Struktura kamieni naturalnych
Kamienie ozdobne można podzielić ze względu na strukturę w jakiej występują. Minerały można odnaleźć w przeróżnych unikalnych strukturach. Wszystko zależy do czego dany kamień będzie wykorzystany i jaki efekt wizualny chcemy osiągnąć. Przy obróbce kamieni uwzględnia się ich twardość i sposób ich połysku.
Twardość kamieni naturalnych – skala twardości Mohsa
Twardość minerałów została określona w skali Mohsa. Została ona opracowane w 1812 przez niemieckiego mineraloga Friedricha Mohsa. W tym zestawieniu twardości stosuje się metodę stopniowania opartą na porównywaniu. Wartość 1 oznacza minerał najbardziej miękki, a 10 oznacza najtwardszy. Skala jest ta bardzo interesująca, ponieważ dla każdej wartości od 1 do 10 występuje minerał wzorcowy, do którego przyrównywane są badane materiały. Zatem jeżeli badany materiał jest w stanie zarysować powierzchnię wzorca będzie zaklasyfikowany zgodnie z jego twardością. Na przykład jeżeli badany minerał zarysuje powierzchnię wzorcowego minerału, ale wzorcowy już nie zarysuje jego powierzchni to wtedy należy szukać wzorca wśród minerałów z wyższej klasy.
Poszczególne klasy przedstawiono w tabeli:
| Twardość
(wg skali Mohsa) |
Minerał wzorcowy | Opis twardości |
| 1 | talk | bardzo łatwy do zarysowania, możliwe zarysowanie paznokciem |
| 2 | gips | łatwy do zarysowania, możliwe zarysowanie paznokciem |
| 3 | kalcyt | możliwy do zarysowania miedzianym drutem |
| 4 | fluoryt | z łatwością można zarysować ostrzem noża |
| 5 | apatyt | z trudem można zarysować ostrzem noża |
| 6 | ortoklaz | możliwy do zarysowania z wykorzystaniem stali narzędziowych (np. pilnik, piła) |
| 7 | kwarc | rysuje szkoło |
| 8 | topaz | z łatwością rysuje szkło |
| 9 | korund | tnie szkło, możliwy do zarysowania diamentem |
| 10 | diament | możliwy do zarysowania tylko przez inny diament |
Jest to najszybsza metody przy sprawdzaniu twardości np. kamieni szlachetnych. Jeżeli wymagana jest tzw. twardość absolutna minerału, wtedy należy w warunkach laboratoryjnych wyznaczyć ją za pomocą sklerometrów.
Połysk kamieni naturalnych
Połyskiem kamieni nazywamy skutek odbijania się światła od powierzchni kamienia. Jego stopień i intensywność zależy od współczynnika załamania światła – im większa wartość tego współczynnika tym wyraźniejszy połysk kamienia. Można wyróżnić najbardziej charakterystyczne rodzaje połysku:
- Połysk diamentowy – bardzo silnie lśniący, najbardziej ceniony, występuje przede wszystkim wśród diamentów i innych, przezroczystych lub prześwitujących materiałów,
- Połysk szklisty – często spotykany, przypomina lśnienie szkła,
- Połysk metaliczny – kamień błyszczy jak wypolerowany metal lub jak folia aluminiowa,
- Połysk tłusty (woskowy) – sprawia, że kamienie wyglądają jakby były tłuste w dotyku, spotykany wśród nieprzezroczystych kamieni,
- Połysk perłowy – jak sama nazwa wskazuje swoim lśnieniem przypomina perłę lub wewnętrzną część muszli,
- Połysk jedwabisty – powierzchnia przypomina połysk jedwabiu,
- Połysk żywiczny – mało intensywny, charakterystyczny dla bursztynów.
Struktury kamieni
Kamienie spotykane są w przeróżnych strukturach, gdzie najpopularniejsze to:
- Buły – kulista lub bochenkowa otoczka skalna, która otacza właściwy minerał,
- Geody – przestrzeń masy skalnej, która wypełniona jest minerałem, powstaje podczas krystalizacji minerałów w pustych przestrzeniach skalnych,
- Plastry – plastrowe odcięcie skały, w środku której znajduje się minerał,
- Szczotka krystaliczna – skupienie kilku kryształów narastających obok siebie na wspólnym skalnym podłożu,
- Surowe bryłki – to samodzielny minerał w postaci nieobrobionej, nieregularnej bryłki.
