Bizmut 38g 4.5cm – tęczowy kryształ laboratoryjny wspierający transformację i równowagę

Choć bizmut towarzyszył ludzkości od zarania dziejów, przez wieki pozostawał w cieniu innych metali – ze względu na swój ciężar i połysk nieustannie mylono go z ołowiem, cyną, a nawet srebrem. Przełom w jego historii nastąpił w XVIII wieku wraz z rozwojem nowoczesnej chemii. W 1739 roku niemiecki badacz Johann Heinrich Pott przeprowadził serię eksperymentów, które wyraźnie wykazały, że bizmut posiada zupełnie inne właściwości niż ołów czy cyna. Kropkę nad „i” postawił niedługo później, w 1753 roku, francuski chemik Claude François Geoffroy. To on oficjalnie i niepodważalnie udowodnił naukowej Europie, że bizmut jest w pełni samodzielnym, unikalnym pierwiastkiem chemicznym, zapewniając mu należne miejsce w klasyfikacji metali.

• Spektakularne, tęczowe kolory bizmutu to nie zasługa żadnych barwników ani minerałów. Niezwykła paleta barw, od złota, przez róż i fiolet, aż po głęboki błękit  powstaje w wyniku kontaktu gorącego metalu z tlenem. Utworzona w ten sposób mikroskopijna warstwa tlenku działa jak naturalny pryzmat, który załamuje światło pod różnymi kątami.
• Większość metali podczas zastygania zmniejsza swoją objętość i kurczy się. Bizmut jest pod tym względem absolutnym wyjątkiem, ponieważ podczas krzepnięcia zwiększa swoją objętość, zachowując się dokładnie tak jak woda zamieniająca się w lód.
• W układzie okresowym pierwiastków bizmut sąsiaduje z wysoce toksycznym ołowiem oraz promieniotwórczym polonem. Sam jest jednak niezwykle bezpieczny dla ludzkiego organizmu. Ze względu na właściwości osłonowe i antybakteryjne od dziesięcioleci jest wykorzystywany w lekach na dolegliwości żołądkowe oraz w kosmetykach.
• Schodkowa, prostokątna struktura kryształów bizmutu powstaje w wyniku tzw. wzrostu krawędziowego. Krawędzie kryształu rosną znacznie szybciej niż jego wnętrze, co tworzy unikalne, harmonijne korytarze przypominające miniaturowe, futurystyczne miasta lub starożytne piramidy.